MUZYKA
Między Buenos Aires
a Neapolem.
Tango, włoskie melodie i muzyka, która opowiada o miłości.
Muzyka Tango d’amore
Program Tango d’amore wyrasta z tanga, ale nie zatrzymuje się tylko na nim.
W centrum znajduje się muzyka Astora Piazzolli — pełna rytmu, napięcia, melancholii i charakterystycznego dla tanga niepokoju. W programie pojawiają się m.in. Libertango, Oblivion czy Vuelvo al sur.
Obok niej brzmią włoskie i neapolitańskie pieśni, które od pokoleń należą do repertuaru tenorowego: Core ’ngrato, Dicitencello vuje, Non ti scordar di me czy Caruso. Choć powstały w innym miejscu i czasie, opowiadają o podobnych emocjach — tęsknocie, namiętności, stracie i pragnieniu bliskości.
Program uzupełniają utwory o bardziej koncertowym charakterze, takie jak Granada czy Por una cabeza. Dzięki temu wieczór nie jest jednolity stylistycznie — zmienia tempo, kolor i napięcie.
Ważną częścią Tango d’amore jest sam skład zespołu: tenor, fortepian, flet i wiolonczela. Instrumenty nie pełnią wyłącznie roli akompaniamentu. Każdy z nich ma własny głos, a aranżacje pozwalają muzykom przechodzić od bardzo kameralnych momentów do pełnego, efektownego brzmienia.
Astor Piazzolla — człowiek, który zmienił tango
Z tangiem zrobił coś, co początkowo wielu jego rodaków uważało niemal za zdradę.
Wziął muzykę argentyńskich sal tanecznych i zaczął łączyć ją z jazzem, muzyką klasyczną i własnym, bardzo charakterystycznym językiem kompozytorskim. Tak narodziło się tango nuevo.
W jego muzyce nadal słychać puls Buenos Aires, ale tango przestaje być wyłącznie muzyką do tańca. Pojawiają się rozbudowane harmonie, nagłe zmiany tempa, cisza, napięcie, improwizacja i momenty wymagające od wykonawców niemal kameralnej precyzji.
Piazzolla sam był wirtuozem bandoneonu — instrumentu, którego brzmienie stało się jednym z symboli argentyńskiego tanga. Jako młody człowiek zetknął się zarówno z tradycją tanga, jak i z jazzem oraz europejską muzyką klasyczną. Ważnym momentem jego artystycznej drogi były studia w Paryżu u Nadii Boulanger, która zachęciła go, by zamiast odcinać się od tanga, uczynił je fundamentem własnej muzyki.
Dziś trudno wyobrazić sobie współczesne tango bez Piazzolli. Libertango, Oblivion czy Vuelvo al sur funkcjonują już daleko poza światem tradycyjnego tanga — w salach koncertowych, filmach i programach artystów na całym świecie.
W Tango d’amore jego muzyka jest jednym z punktów wyjścia całej opowieści. To właśnie u Piazzolli najpełniej spotykają się rzeczy, których szukamy w tym projekcie: rytm i melancholia, elegancja i niepokój, dyscyplina zapisu i swoboda wykonania.
Koncert Tango d’amore
To nie recital złożony z kolejnych utworów ustawionych jeden po drugim.
Program został pomyślany jak całość — z własnym tempem, napięciem i zmieniającym się charakterem. Są w nim momenty bardzo kameralne, kiedy najważniejszy staje się pojedynczy dźwięk fortepianu, linia wiolonczeli albo głos. Za chwilę pojawia się rytm, energia i muzyka, która niemal sama domaga się ruchu.
Cały koncert prowadzi Emil Ławecki, który pomiędzy utworami buduje narrację wieczoru — opowiada o muzyce, tangu, kompozytorach i historiach związanych z wykonywanym repertuarem. Dzięki temu koncert ma swoją opowieść i naturalny rytm, a publiczność nie musi znać muzyki klasycznej ani historii tanga, żeby wejść w ten świat.
Nie budujemy spektaklu wokół rozbudowanej scenografii czy efektów. Siłą Tango d’amore jest spotkanie czworga muzyków, ich charakterów i brzmień. Każdy koncert może mieć nieco inną dramaturgię, ale rdzeń pozostaje ten sam: tango, włoska melodyjność i muzyka, która działa bez względu na to, czy słuchacz zna ją od lat, czy słyszy po raz pierwszy.
NIE TRZEBA ZNAĆ SIĘ NA KLASYCE
Chodzi o to, żeby przeżyć muzykę, a nie zdawać egzamin z jej znajomości.
Nie trzeba wiedzieć, czym różni się tango nuevo od tradycyjnego tanga, znać biografii Piazzolli ani rozpoznawać wszystkich wykonywanych utworów. Emil Ławecki prowadzi publiczność przez wieczór, opowiadając o muzyce, jej bohaterach i emocjach.
Ktoś, kto od lat chodzi do opery i filharmonii, może odkryć dobrze znaną muzykę z innej strony. A ktoś, kto z klasyką spotyka się po raz pierwszy, nie musi obawiać się świata przeznaczonego wyłącznie dla wtajemniczonych.
Dla tych, którzy kochają klasykę.I tych, których chcemy do niej zaprosić.
Każdy koncert zaczyna się od rozmowy.
Chcesz zaprosić Tango d’amore do swojego miasta, teatru, hotelu lub na wyjątkowe wydarzenie? Masz pytanie o koncert, bilety albo współpracę?
Napisz do nas.